من را چه میشود...

یعنی ما حتی یک غلطی هم نکردیم ایران به دنیا بیاییم...ما را بدنیا آوردند...حالا دیگه تمام دهن سرویسی ها یک طرف...خودمان هم مثل ملخ چسبیدیم به این خراب شده...تف تو روح علاقه و عادت و هر کوفتی که ما رو نگه داشته...

وقتی 15_16سال داری خوشبختی بنظر دست یافتنی است. جایی در اینده به تو میرسد و مانند قصه ها happily lived ever after...

وقتی 20 ساله میشوی از رویاهایت دورتر و به زمین نزدیکتری اما هنوز ابرها با تو حرکت میکنند.

به30سال که میرسی شاید قسمتی از ابرها در شکلی واقعی درکنارت باشند،شاید حبابی بالای سرت ظاهر شود اما از ابر خبری نیست.

به سمت 40 دیگر اگر خوشبخت نیستی...بنظر میاد هیچوقت هیچ کجا هیچ جوری خوشبخت نخواهی شد..

نه ابری میاید...نه ابری میرود...

بعضی آدمها بودنشون فقط به یه درد میخوره و یه چیز رو بهت نشون میده...اون روی کثافت هرچیزی رو...

دلم خودم را میخواهد...درسالهای دور ...انگار چیزی از من گمشده....آنقدر بیصدا رفته که من نفهمیدم... وحالا نمیدانم کجا کی و چطور میدایش کنم...اما میدانم گمشده....جایش خالیست!!

وقتی عکسهای گذشته را نگاه میکنم همه چیز شادتر و همه زیباتر هستند...انگار خوشحالی در اون زمان بوده که امکان ندارد در حال بدست آید.

من جزو معدود آدم هایی هستم که فکر میکنند هر سنی را باید زندگی کرد تمام و کمال و جوانی برتری خاصی ندارد اما این عکس ها چه میگویند...

وقتی جوانتر بودم فکر مکیردم باید همه دنیا را کشف کنم و غلغله ای در ذهنم بود...

حالا فکر میکنم در خودم باید چیزی را پیدا کنم جایی هم خبری نیست...

شاید واقعا در شرایط نرمال اینکه د رکدام قاره و کشور هستی نهایتا خطای قابل چشم پوشی نسبت به نتیجه نهایی واقعی داشته باشد...هرچه باید باشد چیزی د رهمین حدود بوده ... باور کن!

من با زندگی در ایران مشکل بزرگی ندارم جز دوتا چیز:

1. آلودگی هوا

2.آدم هایی که در حسرت خارج در وطن زندگی میکنن

البته دومی از اولی هم بیشتر دو مخ!!